Aan de rechtergrens van Thailand ligt Laos. Volgens “de verhalen” het ultieme chill land. Uiterst laidback. Ergens wel voor te stellen gezien het inwonersaantal. Er wonen hier 6 miljoen mensen, terwijl het land 6 keer zo groot is als ons Nederland.
Anyways, na de drukte van Bangkok kon ik wel een rustmomentje gebruiken. Ik was even in dubio of ik naar de eilanden zou gaan (lees: Zon, zee, strand). OF naar Laos (lees: chillen, lange reis). De weerberichten waren voor allebei de bestemmingen weinig soeps. Regen, 5% zon, regen. Maaar het leek me beter om bibberend door laidback Laos te wandelen dan op verleidelijk witte stranden langs een blauwe zee. En daarnaast was een vriendinnetje uit Chiang Mai ook onderweg naar Laos, voor een visum-run. Kortom, op naar Laos. Het luilekkerland van Azie. Vanuit Bangkok kom je heel makkelijk naar Laos. Er gaat een trein vanaf daar. Voor 12 euries brengt deze trein je 500 kilometer verder. Het is een nachttrein, van 8 uur s’avonds tot 9 uur de volgende ochtend sjeest ie het land door.
In de trein zijn een soort stapelbedden, ik sliep bovenin. Dat was de goedkoopste optie en uit ervaring wist ik dat als je het onderste bed neemt, je bovenburen (in dit geval ik), gezellig naast je neerploffen. Dat was mijn plan voor deze reis, bovenin is zo krap, geen raampje, zitten is geen optie, aangezien je dan hoofd stoot. Kortom; bij de onderbuurman op de “bank” is ietwat comfortabeler. Helaas werden deze om 9 uur omgetoverd tot bedden, de lakentjes werden recht getrokken en moest ik naar mijn eigen plekkie verkassen. Maaar tijdens mijn wandelingetje naar de wc ontdekte ik een heuze bar in de trein. Hilarisch. Thai, Lao en een paar toeristen aan het bier, een soort Thaise Andre Hazes op de achtergrond en ondertussen sjeesde de trein langs rijstvelden en palmbomen. Wat een feesie ;)
Om 10 uur sloot de toko. En m’n coupe-matties leken niet erg in de feeststemming, aangezien de groene gordijntjes allemaal gesloten waren. “Nee, gezellige boel jongens!” Dus ik ben ook maar in m’n hoogslaper geklommen. Met een heeeel fijn muziekje (DANKJE LOW!), het geluid van de denderende trein over de rails en een ontzettend heerlijk bedje, was het al snel weer ochtend. Joehoe! Laos in zicht! Een regenachtig Laos helaas..
Ben nu in Vientiane, de hoofdstad van Laos. De meest bizar rustige hoofdstad ter wereld denk ik. Een soort dorp aan de rivier. Heel rustig, in elke vorm van het woord. Heel lieve mensen. EN het zonnetje schijnt vandaag weer. Laos lijkt de definitie van luilekkerland.
Een slapende coupe Regendruppeltjes
Aangezien Sallo een maand naar China is voor de stichting, kon ik van de gelegenheid gebruik maken om een tripje te maken. EN uiteraard is m'n macbook mee en kan ik hier ook aan het werk. Kortom; ik ben nog steeds druk met stage en mooie plannen aan het brouwen.
