Wereld chicks

Het leven in Chiang Mai is een feestje mede dankzij de toffe chicks op de foto's hieronder. Marlies uit Amerika meette ik via Couchsurfing, geniale chick met de mooiste lach ooit. Ze woont in een huis met de leuke Engelse Alex. Dit huis is afgelopen weken getransformeerd in een soort chill paleis. Stef (Canada), Nikki (USA) en Kim waren afgelopen weken op visite. En aangezien Kat (USA) en ik en de rest van alle bleekscheten op een kamertje wonen, is het reuze gezellig om in een ECHT huis te zijn.

Afgelopen weken heel veel gechillt met deze wereld chicks. Songkran vieren, mojito's-drinken-voor-1-euro, noodles eten op straat, kok uithangen, bierbuffet onveilig maken, rondsjezen op scooter, rondjes draaien in de Thaise Monkey Club.. Helaas hebben we inmiddels Stef en Nikki uitgebonjourt. Miss you hotties!

Anyways, CHEERS to many more EPIC & brilliant Chiang Mai moments. :-D

Vrolijk Paasfeest < 3

Allerleuke familie, vriendjes en vriendinnetjes,

Vrolijk Paasfeest! Wat Jezus voor ons deed duizenden jaren geleden, is immers een party waard! Hij vind ons ZO fantastisch mooie mensen, dat ie voor ons aan het kruis getimmerd werd. Hoe bizar is dat. All eyes on You, THANK YOU!

Hier in Chiang Mai hield dit feestje geen kerkbezoekje in maar een dagje chillen aan het meer. Ik mis Holland wel een beetje op zo'n dag is dat. Dus we hebben een heleboel leuke mensen opgetrommelt en hierheen gecrosst. Onder het mom van Pasen dronken we een biertje en aten we lekkere visjes en kippetjes. TOP en heul gezellig! Een heul vrolijk Paasfeest..

"Engerds en agressievelingen"

Om de vraag van velen te beantwoorden; neen ik ben niet alleen aan het chillen.. Er moet ook gewerkt worden. Voor Sallo uiteraard. En de laatste weken ben ik vooral bezig geweest met mijn scriptie. Want de opleiding Communicatiemanagement zit er zowaar bijna op! Diploma in zicht. Hiep-hiep-hoi. Maar voordat ik dat in de pocket heb moet ik natuurlijk mijn stage afronden en wat slimme dingen op papier zetten, m'n scriptie. (Oke, en nog wat vakken inhalen enzo volgend jaar helaaspindakaas)

Inmiddels heb ik hier in Chiang Mai al een heleboel geleerd. Over Thailand, de cultuur, de mensen, de geschiedenis en over de Burmese buren. Het leven in dit land gaat namelijk niet echt over roosjes. De heren aan de macht maken de mensen daar het niet gemakkelijk. Dat is de reden dat veel Burmesen hun toevlucht zoeken in Thailand en de grensgebieden. Er moet uiteraard ook brood op de plank komen. Zodoende belanden veel van hen in Chiang Mai, op zoek naar een job. De Thai kunnen deze harde werkers namelijk hartstikke goed gebruiken. Er moeten huizen gebouwd, vloeren gepoetst, auto's gewassen en tuintjes bijgehouden worden. En de mannetjes willen ook wat, in andere woorden, veel dames belanden in de prostitutie. Kortom; ook hier in Thailand is het leven niet optimaal voor de Burmezen..

Ondanks dat ze veel nare klusjes klaren, zijn de Thai niet altijd even blij met deze Burmeze migrant werkers. In tegendeel; veel Thai zijn niet erg te spreken over hen. En dat is waar mijn scriptie over gaat.. Mijn plan is om te achterhalen wat de Thaise studenten denken over deze mensen. Vinden ze het ok dat om hun hometown te delen met deze werkers uit Burma, of bonjouren ze ze liever terug naar hun eigen land. Aan de hand van de antwoorden op deze vragen ga ik bedenken hoe ik in vredesnaam de reputatie van deze Burmeze migrant werkers wat op kan krikken.

Gister en vandaag heb ik wat studenten opgespoord en hen een enquete voorgeschoteld. En jeetjemineetje de antwoorden zijn best een beetje naar. Op de vraag of Chiang Mai beter de poorten kan sluiten voor Burmeze werk-migranten antwoordde het meerendeel met JA. En welke eigenschappen typisch zijn voor Burmezen? Volgens de meesten zijn het engerds, agressievelingen en houden ze graag wat afstand. Kortom; niet erg positief. Nu een mooi plannetje brouwen over hoe daar verandering in te brengen. :) Een veulste ambitieus idee misschien maar ik doe met alle liefde een poging :)

(H)ondenbroekenlol

De straten van Chiang Mai zijn het territorium van de honden. Het wordt beheert door grote boze honden en lieve kleine vuilnisbakkerassies. Het beetje het uitschot van de hondenmaatschappij.

Daar tegenover is er de hogere klasse, de poedels, de schoothondjes en de chiwawa's. Gekleed in de meest bijzondere creaties paraderen zij door Chiang Mai. Zo nu en dan zie je ze voorbij sjezen voorop de scooter van hun baasjes. Met de haren in de wind, voor zover hun hippe kapsels dat aan kunnen. Hilarisch! (A)

HAPPY NEWYEAR!

HAPPY NEWYEAAAAAR! Het nieuwe Thaise jaar is begonnen. En ter ere vond in Chiang Mai afgelopen week een grootwaterfestijn, Songkran genaamd. EEN GROOT FEEST! Idioot vet. Ik heb me prima vermaakt afgelopen dagen. Ik heb alles vastgelegd op camera maaar helaaspindakaas heeft mijn telefoon de strijd niet overleefd. M'n beiden telefoons zijn gesneuveld. (Ze staan nu in een bekertje rijst hier op de tafel. De geruchten doen de ronde dat dat zou helpen om het vocht er uit te krijgen.) MAAR ondanks dat nare feit was het een toffe week om nooit meer te vergeten.

Beeldmateriaal zou beter zijn, het is lastig te verwoorden maar oke denk je in; duizenden mensen op straat. Gewapend met waterpistolen in de meest rare uitvoeringen. Het mooist zijn de rugzak-varianten. Mickey Mouse op je rug, een slangetje d'r aan en knallen maar. Schattig maar niet erg effectief. Het gevaarlijkst daarentegen zijn de emmertjes. Die gooi je in de gracht, hijs je omhoog om vervolgens te legen boven het hoofd van de eerste de beste voorbijganger.

Het vind plaats rond de "gracht" die om de oude stad van Chiang Mai ligt. HET centrum van de stad.

Te voet kom je het verst. Maar het is uitkijken geblazen. De straten zijn namelijk ook het territorium van de trucs. Met tonnen ijswater aan boord zijn dit je grootste vijanden. Dus kies je doelwit zorgvuldig uit. Want voor je het weet wordt je getroffen door liters ijs. En dan is het enige wat je kunt doen heel hard rennen en je een weg banen tussen de scooters, trucs en wandelgangers.

Tuinslangen, waterkanonnen, plastic bekertjes en lege flesjes, alles wordt uit de kast getrokken. De liters water vliegen door de lucht. De straten staan blank. Alsof het het afgelopen jaar nonstop heeft geregend. Doorweekt door de plassen stappen en je supersoaker in de aanslag.. Dit zouden ze in Utrecht ook moeten invoeren!

Om de zoveel meter is het tijd voor een feestje. Rocken met Thaise headbangers. Handen in de lucht op westerse house. Meebleren mee met lokale popbandjes. Concerten van hippe nationale bands tussen duizenden locals een dansje wagen. Een Lao-biertje in de hand en proosten op het nieuwe jaar. 'SA WAT DI PI MAI!' Iedereen is reuze aardig voor mekaar. Niemand wordt buitengesloten. Iedereen doet mee. Iedereen lacht en iedereen is je vriend. En als men een emmer bruin slootwater over je snufferd mietert, betekend dat simpelweg dat men je een TOP nieuwjaar wenst. Dit festival ROCKS!

Ik & american Marli & Kim

Het leger neemt een rustpauze

De strijd is begonnen

De strijd is begonnen! Niet officieel, dat is morgen pas. SONGKRAN! De kern van dit giga watergevecht bevind zich rondom de "moot", het water rondom het oude centrum van Chiang Mai. De gelukkigen bevinden zich achterin een truc of een tuctuc en gooien vanaf hier ijskoud water over voorbijgangers. De laffaards ;) Echt hardcore zijn de emmertjes-aan-een-lijntje waarmee je de moot leegschept en de strijd aangaat met de mobiele belagers.

Dit was een voorproefje voor het echte feest van morgen. Dan is het officieel HAPPY NEWYEAR!

Tien uur s'ochtends staan we aan de frontlinie, met emmertjes EN waterpistool dit keer. Dit festival is geweldig!

A la Modereporters

Zoals veel van jullie misschien wel weten, beheren mijn toffe vriendinnetjes - gezusters van Denderen - een van de leukste websites van ons land, Modereporters.nl. Ze gaan op pad om mensen te spotten op straat waar je je hoofd vijf keer voor om zou draaien. Simpelweg omdat ze er zo briljant, bizar of uber hip uitzien. Deze hippe kippen worden vast gelegd op camera en zijn vervolgens online te bewonderen.

Aan mij de eer om zo nu en dan mee op pad te gaan. Een van mijn favoriete bezigheden! De straten van Utrecht, Londen en Stockholm afstruinen naar gekke gasten om de ultieme foto te maken. Love it!

Nien is altijd een beetje mijn inspiratie-bron. EN omdat ik onze uitjes wel een beetje mis, EN omdat het zo'n coel concept is, EN omdat ik graaag de fotograaf uithang, EN omdat hier best wat Modereporters-materiaal rondloopt, ben ik hier ook maar op pad gegaan met m'n camera. Hier op de lokale fashion-studenten markt en in Bangkok. Super grappig, veel spreken erg beperkt Engels. Ik gooi steeds maar iets van "Europe" "fashion" en "website" in mijn verhaal, en dat werkt geloof ik.

Anyways, wie weet ooit te spotten op Modereporters.nl. Maar nu alvast hier. Ode aan de Modereporters!

Zelf ben ik overigens ook gespot. Op de openings-exhibition van de kunstacademie van Chiang Mai. EN vervolgens vond ik mezelf in een Thais magazine terug. Hilarisch, terwijl ik van m'n mango shakie genoot, bladerde ik door het blad - HIP genaamd - en zag ik opeens een bleekscheet op de bladzijde. Huh.. "HEA! THATS ME!" My mini moment of fame (A).

Wapenhandel

De wapenhandel is begonnen want volgende week is het zover. 's Werelds grootste WATERGEVECHT! Oke dit is wel heel erg kort door de bocht. In werkelijkheid is het een boedhistisch festival, waarmee het nieuwe jaar wordt ingeluid. Het oorspronkelijke idee is dat de monniken een beetje water gooien over de boeddhabeelden. Een smeekbede voor genoeg regen. En de jongere generaties eren deze dagen de ouderen des lands. Ze sprankelen geparfumeerd water over de handen van hun ouders en opa's en oma's. En in ruil daarvoor wensen de ouderen de jongeren een heleboel goeds toe. Kortom; een degelijk gebeuren. Tegenwoordig knalt men waterbalonnen tegen mekaar, emmers water en komen de waterkannonen tevoorschijn. Jong en oud moet er aan geloven. Niemand komt droog van A naar B. Chiang Mai is the place to be voor dit dit festival, Songkran genaamd.. Een week lang feest! Ik heb m'n supersoaker al aangeschaft. Klaar voor de strijd! (A)

De meest bijzondere varianten aan waterpistolen zijn verkrijgbaar.

Van die dingen die je op je rug kunt dragen, Winnie-de-Pooh en Hello Kitty versies.

Paradijs met twee gezichten

Inmiddels ben ik alweer thuis uit Laos, het wonderlijke buurland van Thailand. Het was super daar! Echt, genoten! Maar ik blijf toch de grootste fan van Chiang Mai.

"M'n stadsie, daar gebeurt van allehand, het bruist van alle kant, in het hartje van Thailand."

Zoiets.. ANYWAYS, ik voel me hier al best wel thuis! En Laos, daar kom ik zeker nog een keer terug. Gewoon voor even. Het is een paradijsje daar. Maar achter de mooie schermen speelt zich een hoop narigheid af. Het is namelijk het armste land van heel Oost-Azie. Vooral in de afgelegen bergdorpjes is het geen feestje. Het leven heeft de mens daar weinig te bieden. Veel kindjes gaan niet naar school en hen staat geen spectaculaire toekomst te wachten. Best oneerlijk allemaal. En om als toerist door dat land te wandelen voelt ook een beetje als een verwend nest.

Maar om een beetje in de primitieve sferen te blijven besloot ik in Luang Pabang de fiets - ipv bus- te pakken naar de veelbelovende watervallen. DE toeristenhotspot, 30 kilometer verderop, maar 2 uurtjes fietsen aldus de fietsenverhuurder. Appeltje-eitje. Reuze optimistisch stapte ik die ochtend op de fiets. De eerste tien minuten keek ik mijn ogen uit en trapte ik vrolijk door. Na een half uur ontdekte ik een paaltje welke me doodleuk vertelde dat de watervallen nog 26 km verderop waren. Na een momentje van twijfel besloot ik vol goede moed mijn tocht te vervolgen. De weg was inmiddels veranderd in een soort achtbaan en mijn fiets in een hobbelpaard. De zon scheen als nooit tevoren, 100 graden voelstemperatuur. Kortom, de lol was er eigenlijk allang vanaf haha. En als klap op de vuurpijl knikkerde mijn ketting er van af. Net voordat ik in huilen uit wilde barsten was daar was mijn reddende engel. Een klein jongetje met een heel lieve lach, sprong uit de boom, rende op me af, knielde bij mijn fiets neer en 1 minuut later lag mijn ketting er weer op. Hij vervolgde zijn speelsessie met de andere jongetjes bovenin de grote boom, en zwaaide me uit terwijl ik me tocht vervolgde, terug naar de bewoonde wereld. He made my day!

OKE, mijn fiets missie heb ik dus opgegeven en ik ben in de bus gesprongen. Zo'n grote verwennerij bleek dat niet te zijn, het was een tocht van minstens een uur. Met de fiets was ik er de volgende dag nog niet geweest. En dat zou ernstig jammer zijn. Dit plekje op aarde had namelijk alles namelijk echt een fantasiewereld. Alsof er elk moment een elfje voorbij kon vliegen. Het leek alsof men kleurstof in het water had gegooit en de bomen een likje groene verf had gegeven. Een soort Beekse Bergen in de macht 100 en dan dus echt. Echt een paradijsje! Helaas kunnen de Laotianen hier niet zo van genieten als ik en dat is best oneerlijk..