Het nare verhaal van Burma

Inmiddels al twee weken aan mij de eer om Sallo te helpen met de oprichting van zijn eigen stichting. Twee weken met heel veel leermomentjes over de wereld van non-profit. Zo heb ik inmiddels mijn eerste projectvoorstel geschreven, templates ontworpen en een ANBI keurmerk aangevraagd. Deze week heb ik me veel verdiept in het reilen en zeilen in de landen waar de projecten plaatsvinden waar Sallo voor werkt.Thailand, Laos, Cambodja en Burma. En jemig, wat een nare dingen zijn daar gebeurt. Vooral Burma heeft het zwaar te verduren, in het verleden en nog steeds. De junta, de militaire macht onder leiding van een hele nare man genaamd Thein Sein, maakt de mensen daar het leven behoorlijk zuur. Al vanaf 1962 gaan de Burmezen gebukt onder deze dictatuur. Sindsdien hebben ze geen recht meer van spreken, een hongerloontje en alleen leesvoer wat het regime hen voorschotelt.Toch zijn er in dit land mensen die hun stem niet hebben verloren. Bijvoorbeeld de Democratic Voice of Burma. Deze club helden sluistundercover informatie door naar de media. Ze leggen alle narigheid vast op film en sturen dit naar het hoofdkantoor in Oslo. Na het kijken van een documentaire over hun werk, begreep ik hun missie volkomen. Ik zag beelden van de opstand van de opstand die er was in 2007. Nadat de regering op het belachelijke idee kwam de prijzen kilometers omhoog te gooien, was de maat voor de Burmezen vol. De allerheiligsten des land gingen de straat op, de monniken.Tienduizenden van hen kleurden de straten oranje, onder het mom van vrede en nationale verzoening.

Ze deinsden niet terug voor de straatverboden, dreigementen en gewapende soldaten langs de weg. Na een paar dagen was de dictator en zijn kornuiten het echter beu. In de vroege ochtend van 27 september werden minstens drie kloosters in de grootste stad van Burma, Rangoon, bestormd. Ze sloegen de boelkort en klein. 200 monniken werden opgepakt. Ooggetuigen zagen na zonsopgang sommige monniken terugkeren met bloedende wonden op hun kaalgeschoren hoofd. En op straat werden ongeveer 200 demonstranten gedood en duizenden mensen gearresteerd. Punt uit.

Inmiddels is het nog steeds een zooitje in dit land. Belachelijk veel geweld en armoede. Het is geen pretje om inwoner van Burma te zijn. Veel van hen vluchten naar Thailand of belanden in vluchtelingenkampen op de grens. Weg van huis en haard. Gelukkig zijn er mensen als Sallo die zich voor deze groep inzet. En ik ben een gelukkig mens dat ik hem hierbij mag helpen.