Inmiddels ben ik alweer thuis uit Laos, het wonderlijke buurland van Thailand. Het was super daar! Echt, genoten! Maar ik blijf toch de grootste fan van Chiang Mai.
"M'n stadsie, daar gebeurt van allehand, het bruist van alle kant, in het hartje van Thailand."
Zoiets.. ANYWAYS, ik voel me hier al best wel thuis! En Laos, daar kom ik zeker nog een keer terug. Gewoon voor even. Het is een paradijsje daar. Maar achter de mooie schermen speelt zich een hoop narigheid af. Het is namelijk het armste land van heel Oost-Azie. Vooral in de afgelegen bergdorpjes is het geen feestje. Het leven heeft de mens daar weinig te bieden. Veel kindjes gaan niet naar school en hen staat geen spectaculaire toekomst te wachten. Best oneerlijk allemaal. En om als toerist door dat land te wandelen voelt ook een beetje als een verwend nest.
Maar om een beetje in de primitieve sferen te blijven besloot ik in Luang Pabang de fiets - ipv bus- te pakken naar de veelbelovende watervallen. DE toeristenhotspot, 30 kilometer verderop, maar 2 uurtjes fietsen aldus de fietsenverhuurder. Appeltje-eitje. Reuze optimistisch stapte ik die ochtend op de fiets. De eerste tien minuten keek ik mijn ogen uit en trapte ik vrolijk door. Na een half uur ontdekte ik een paaltje welke me doodleuk vertelde dat de watervallen nog 26 km verderop waren. Na een momentje van twijfel besloot ik vol goede moed mijn tocht te vervolgen. De weg was inmiddels veranderd in een soort achtbaan en mijn fiets in een hobbelpaard. De zon scheen als nooit tevoren, 100 graden voelstemperatuur. Kortom, de lol was er eigenlijk allang vanaf haha. En als klap op de vuurpijl knikkerde mijn ketting er van af. Net voordat ik in huilen uit wilde barsten was daar was mijn reddende engel. Een klein jongetje met een heel lieve lach, sprong uit de boom, rende op me af, knielde bij mijn fiets neer en 1 minuut later lag mijn ketting er weer op. Hij vervolgde zijn speelsessie met de andere jongetjes bovenin de grote boom, en zwaaide me uit terwijl ik me tocht vervolgde, terug naar de bewoonde wereld. He made my day!
OKE, mijn fiets missie heb ik dus opgegeven en ik ben in de bus gesprongen. Zo'n grote verwennerij bleek dat niet te zijn, het was een tocht van minstens een uur. Met de fiets was ik er de volgende dag nog niet geweest. En dat zou ernstig jammer zijn. Dit plekje op aarde had namelijk alles namelijk echt een fantasiewereld. Alsof er elk moment een elfje voorbij kon vliegen. Het leek alsof men kleurstof in het water had gegooit en de bomen een likje groene verf had gegeven. Een soort Beekse Bergen in de macht 100 en dan dus echt. Echt een paradijsje! Helaas kunnen de Laotianen hier niet zo van genieten als ik en dat is best oneerlijk..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten