Mae Sot ligt aan de grens met Burma. Het gras hier is velen malen groener dan dat het in Burma is. Vandaar dat men dagelijks massaal de rivier oversteekt. Er moet immers brood op de plank komen en daar is Thailand best geschikt voor.
Thailand ligt op steenworp afstand. De landen worden gescheiden door de Moei rivier. De officiële grens, de friendship-brug, is echter niet meer open sinds een tijdje. De oplossing; zwembanden die dienst doen als ferry's. Bepakt en bezakt steken tientallen harde werkers, mama's met kindjes, gezinnetjes, dames en heren, hier dagelijks de rivier over.
Voor een habbekrats brengt de kapitein van de zwemband ze naar de overkant. Met volle kracht trekken ze aan het touw in het water om vooruit te komen. En dat de hele dag door. Bikkels zij het, die gasten!
Uiteraard zijn dit geen legale taferelen. Maar het is algemeen bekend. Hoe het precies zit weet ik niet - maar de Burmese en Thaise overheden lijken het door de vingers te zien. Ik denk dat je er een wetje op kunt leggen dat de "streng kijkende bewakers" langs de oever, er zeker hun slaatje uit slaan. Kortom; no problemo.
Iemand bood mij aan om ook in de zwemband te springen. Hij wijst naar de overkant. Of ik ook naar Burma wilde? Na 2 seconden van overweging, besloot ik dat dat geen puik plan zou zijn. De politie aan de overkant zou me namelijk hoogstwaarschijnlijk met ogen armen opwachten. Dat aanbod heb ik dus maar afgewezen.. "Mai-auw, ka beste man!" (= "no thanks" in het Thai)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten