Thaise Bonnie & Clyde

OKE deze week was raar. Heel raar. Een lang verhaal;

Maandag

Op de fiets - mijn nieuwe fiets - naar het werk. Vrolijk en met muziek in m'n oren besluit ik dat ik het maar goed heb hier in Thailand. Dat ik stiekem niet naar huis wil. En dat ik knoerdhard ga genieten van m'n tijd hier die ik nog heb. M'n dagdromen wordt ernstig verstoord door de scooter naast me. Vijf seconden later grijpt een of andere chick mijn tas uit mijn mandje. En 10 seconden later sjees ik schreeuwend en tierend achter de scooter voor m'n neus aan. De onbekende chick houdt mijn tas beet terwijl vriendjelief gas geeft. "WHAAAT?" "PLEASEEEEE, HEY, PLEASE GIVE IT BACK MAN", tevergeefs schreeuw ik de longen uit mijn lijf. Het meisje kijkt me aan met een lege blik in d'r ogen. Zo van: "WE DON'T GIVE A FCK. BYE BYE!" Ik gooi mijn waterflesje op hun hoofd en ik mis nog ook. ;)

Een halve minuut later, geef ik het op. Bonny&Clyde verdwijnen uit beeld met m'n lievelingstas met lievelingsinhoud; m'n macbook (scriptieeeeee aaaah = 100 uur werk + foto's), portomonnee, traveljournal, enzovoorts. Vaarwel spulletjes.

De bewuste straat - Loi Kroh road - is het walhalla voor witte westerse singel mannen die op zoek zijn naar Thaise dames. De lieve dame die me helpt is een van hen. Terwijl ze me tot bedaren brengt en m'n verhaal aanhoort begroet ze een witte oude dikke voorbijganger, "He darling!". Hilarisch.

ANYWAYS, de politie kwam dus. Huphup naar het politiebureau. Chanya vertaald de boel. Dank dank dank. Ze schuiven me een foto van een jongen (20jr) en meisje (23jr) onder m'n neus. Van die boevenfoto's, alleen dan zonder streepjes-pakkie. Ik ben nummer 9 bij wie dit stel dit trucje uitvoerd. Hoe dan ook, ZIJ is het, dat weet ik zeker. Dus - op verzoek van de politie - kalk ik onder de foto "This is the girl who stole my bag at.. - datum, tijd, locatie -". Of ik precies datzelfde ook eventjes onder de foto van de jongen wil zetten. Het feit dat ik hem niet herken - in verband met zijn hippe Ray Ban brilletje en blik vooruit - doet er vrij weinig toe bij de politie. Toch teken ik daar niet voor. Mijn handtekening onder Bonny's foto is genoeg. De boevenjacht kan beginnen.

Maandag - woensdag

dag 2. Loi Kroh road wordt mijn nieuwe allergie en stelletjes op scooters ook. Klootzakken.

dag 3. oke de wereld is niet vergaan. Er zijn ergere dingen. Whatever. Overnieuw beginnen met scriptie, hatsekee. Dit is vast ergens goed voor? En bovendien, ik heb een heleboel cheerleaders om me heen die me weer keihard opfleuren.

Donderdag

YES YES YES YES YES - VREUGDEDANSJES - CHAMPAGNE - POLONAISE - VUURWERK - SLINGERS - TOETERS EN BELLEN: Bonny (23) & Clyde (20) zijn gevonden. Ze hebben mn laptop! Mevrouw bleek van snookeren te houden - zo wist de politie. En dus was het geen grote opgave om op te sporen. In de snooker-bar. Die ochtend ga ik naar het bureau. Het is feest daar, de grijs-hemden (ze hebben hier geen blauwe pakken) zijn in rep & roer. Helden. Vol trots overhandigd de chef van het politie korps me m'n macbookie, - RRRRRRRRRRRAAA, HALLELUJAAAAHA - m'n koptelefoon (YES ES, ik heb hem weeeer), m'n USB kabeltjes en jaja - een pak muesli. - En ik hen een dikke fles rum om ze te bedanken voor hun goede werk.

Ze laten ons foto's zien van Bonny & Clyde. Bonny & Clyde op de scooter. Bonny & Clyde voor hun kamer. Bonny & Clyde en mijn laptop voor hun neus terwijl ze er naar wijzen op commando van de fotograaf. Bonny & Clyde en de rest van de gestolen spulletjes. Portretfoto's. Kortom, meneer en mevrouw hebben een heuze fotoshoot ondergaan. Om de shoot compleet te maken is het idee dat IK ook op de foto met ze ga. Leek mij geen florisant plan. Onnodig, vernederend, raar en gewoon een stom idee. Volgens de politie is het toch belangrijk. Die avond tijdens een welcome-back-macbook-party @ onze favo bar genaamd Griffin - altijd reden voor een feestje hierin Chiang Mai - brainstormen we over goede poses. Ik en zij trekkend aan de macbook. Ik en zij terwijl ik ze met een lasso vang. Ik en zij en een peace teken. Hilarisch maar nog steeds geen puik plan.

Vrijdag

Of ik even langs het bureau wil komen. Om mijn spulletjes op te halen. En om even een foto te schieten. Een maal bij het bureau aangekomen weet ik niet hoe snel ik weer om moet draaien. Bonny & Clyde zijn opgesteld voor het politiebureau, achter een tafel met alle spullen die ze ooit gestolen hebben. Het is alsof ze filmsterren zijn, fotograven hebben zich verzameld en schieten als idioten de camera vol terwijl de politie vol trots naast ze poseert. Een soort brandstapel-idee. OK, dit is niet ok. Terwijl ik bedenk wat te doen komt meneer de rechercheur op me af stormen.

Een foto met Bonny & Clyde kan ik gelukkig uit hun hoofd praten. Een foto van 'de grote politie baas die de laptop aan het slachtoffer overhandigd', niet. Dus binnenkort schitter ik in de Thaise kranten ofzo. Stiekem ren ik achter Bonny & Clyde aan. Ze zeggen me gedag op z'n Thais - en vouwen hun geboeide handen voor hun gezicht. Die twee moeten echt een kak leven hebben. We zijn even oud als mij enzo. Beetje rot. Onderweg naar het bureau kwam ik op het rare idee om bananen voor ze mee te nemen. Dus ik dacht "Oke, My Lord, als ik bananen in deze straat zie, neem ik ze voor ze mee." En jawel, bananen langs de weg. Dus oke, fruit voor Bonny & Clyde. Gewoon om te laten zien dat er nog hoop is, en bananen ;).

Kon ik ze meteen even vragen waar ze m'n travel-journal enzo hadden gelaten. "Oh, die hebben ze in het bos gegooit.", vertaald de PR-dame. "En het zou nu wel geregend hebben dus dat kan je vergeten". Die boekjes kunnen me inmiddels eigenlijk gestolen worden. Ik heb heel veel terug en dat is super vet! Heeft m'n lovely God heel mooi geregeld :) Thanks keer 100 richting boven! En richting Nederland voor jullie liefheid!

HET bewuste pak muesli